จ้างคนอื่นทำงานให้ แล้วลิขสิทธิ์ในผลงานเป็นของใคร

สัญญาจ้างพัฒนาโปรแกรมบัญชี

โปรแกรมคอมพิวเตอร์เป็นวรรณกรรมที่มีลิขสิทธิ์ (พ.ร.บ.ลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 มาตรา 4) และงานที่สร้างขึ้นโดยการรับจ้าง ลิขสิทธิ์เป็นของผู้ว่าจ้าง เว้นแต่ตกลงกันเป็นอย่างอื่น (มาตรา 10) สัญญานี้เลือกให้ผู้รับจ้างสงวนลิขสิทธิ์ในโปรแกรมแกนกลางไว้ จึงต้องระบุให้ชัดในเอกสารแนบ 1 ว่าส่วนใดเป็นโปรแกรมแกนกลาง และต้องฝากซอร์สโค้ดตามข้อ 11.2 ให้เสร็จภายใน 30 วันหลังตรวจรับ — ถ้าไม่ฝาก เมื่อผู้รับจ้างเลิกกิจการ ผู้ว่าจ้างจะดูแลโปรแกรมต่อไม่ได้สัญญานี้ให้ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของผู้ว่าจ้าง จึงต้องได้ซอร์สโค้ดฉบับล่าสุดทุกครั้งที่แก้ไขตามข้อ 11.2

ผู้รับจ้างยังมีสิทธิทางศีลธรรมในฐานะผู้สร้างสรรค์ (มาตรา 18) ซึ่งสละได้เฉพาะที่ตกลงเป็นลายลักษณ์อักษร ข้อ 11.4 จึงเขียนให้ผู้ว่าจ้างแก้ไขโปรแกรมและไม่ต้องแสดงชื่อผู้รับจ้างได้

• ฝังกลไกล็อก ระงับการใช้งาน หรือกักข้อมูลเพื่อทวงเงิน (ข้อ 11.6) — เป็นการผิดสัญญาที่ผู้ว่าจ้างเลิกสัญญาและเรียกค่าเสียหายได้ และการเข้าถึงหรือรบกวนระบบของผู้อื่นโดยมิชอบอาจเป็นความผิดตามกฎหมายว่าด้วยการกระทำความผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ด้วย
• นำซอร์สโค้ดที่เป็นของผู้ว่าจ้างไปขายต่อ (ข้อ 11.1) — เป็นการละเมิดลิขสิทธิ์ของผู้ว่าจ้าง
• นำข้อมูลบัญชีหรือข้อมูลส่วนบุคคลเข้าบริการภายนอกโดยไม่ได้รับอนุญาต (ข้อ 12.3) — เป็นการผิดข้อรักษาความลับ และผู้รับจ้างอาจมีฐานะเป็นผู้ควบคุมข้อมูลเองตาม พ.ร.บ.คุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล พ.ศ. 2562 มาตรา 40 วรรคสอง

เปิดแบบฟอร์มฉบับนี้ — 490 บาท

สัญญาจ้างพัฒนา Chatbot หรือระบบ AI

ประเทศไทยยังไม่มีกฎหมายเฉพาะว่าด้วยปัญญาประดิษฐ์ ข้อผูกพันทั้งหมดในสัญญานี้จึงมาจากกฎหมายสัญญา ลิขสิทธิ์ ข้อมูลส่วนบุคคล และกฎหมายทั่วไป ถ้ามีใครอ้างว่าต้องทำตาม "กฎหมาย AI ของไทย" ให้ขอชื่อพระราชบัญญัติและเลขมาตรา

เปิดแบบฟอร์มฉบับนี้ — 349 บาท

สัญญาตรวจสอบหรือกำกับการใช้ AI ในองค์กรขนาดเล็ก

เพดานความรับผิดในข้อ 9 ใช้ไม่ได้กับความจงใจหรือประมาทเลินเล่ออย่างร้ายแรงตาม พ.ร.บ.ว่าด้วยข้อสัญญาที่ไม่เป็นธรรม พ.ศ. 2540 มาตรา 8 และถ้าผู้ว่าจ้างเป็นรายย่อยที่มีอำนาจต่อรองน้อย ศาลปรับเพดานได้ตามมาตรา 4 รายงานที่สร้างขึ้นโดยการรับจ้าง ลิขสิทธิ์เป็นของผู้ว่าจ้างตาม พ.ร.บ.ลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 มาตรา 10 ข้อ 11 ห้ามยึดรายงานไว้ต่อรอง ที่ปรึกษาที่ฝ่าฝืนต้องชดใช้ความเสียหาย ผู้ว่าจ้างเลิกสัญญาก่อนงานเสร็จได้ตาม ป.พ.พ. มาตรา 605 โดยจ่ายค่างานที่ทำแล้ว เงินที่ผิดนัดชำระต้องเสียดอกเบี้ยตามมาตรา 224

เปิดแบบฟอร์มฉบับนี้ — 490 บาท

สัญญาจ้างเชื่อมต่อ API

สัญญาจ้างเชื่อมต่อระบบทั่วไปไม่ต้องจดทะเบียน แต่ต้องตรวจสิทธิใช้ API และบัญชีของผู้ว่าจ้างตามเงื่อนไขผู้ให้บริการ หากข้อมูลลูกค้าจริงผ่านระบบ ผู้ว่าจ้างและผู้รับจ้างต้องลงนามข้อตกลงประมวลผลข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเปิดสิทธิ โดยใช้แม่แบบสัญญาประมวลผลข้อมูลส่วนบุคคลให้ตรงกับกิจกรรมตาม พ.ร.บ.คุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล มาตรา 40 การโอนสิทธิในโค้ดที่สร้างขึ้นใหม่และการระบุชื่อผู้สร้างสรรค์ให้ตรวจ พ.ร.บ.ลิขสิทธิ์ มาตรา 10, 15, 17 และ 18 ตามข้อ 10

เปิดแบบฟอร์มฉบับนี้ — 249 บาท

สัญญาจ้างออกแบบสถาปัตยกรรมและวิศวกรรม

พ.ร.บ.ลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 มาตรา 10 ให้ลิขสิทธิ์ในงานที่สร้างขึ้นโดยการรับจ้างเป็นของผู้ว่าจ้าง เว้นแต่ตกลงกันไว้เป็นอย่างอื่น ข้อ 10 จึงให้เลือกได้สองทาง และทั้งสองทางมีข้อที่ต้นฉบับหนังสือตัวอย่างสัญญาเขียนไว้ตรงกัน คือ ไม่มีฝ่ายใดนำแบบเฉพาะของบ้านหลังนี้ไปสร้างซ้ำที่อื่น ผู้ออกแบบยังมีสิทธิแสดงว่าเป็นผู้สร้างสรรค์ตามมาตรา 18 แม้ลิขสิทธิ์เป็นของผู้ว่าจ้าง

เปิดแบบฟอร์มฉบับนี้ — 349 บาท

สัญญาจ้างเขียนบทความ

• ธรรมสิทธิ์โอนกันไม่ได้ ผู้สร้างสรรค์มีสิทธิที่จะแสดงว่าตนเป็นผู้สร้างสรรค์งาน และห้ามผู้รับโอนบิดเบือน ตัดทอน หรือดัดแปลงจนเกิดความเสียหายต่อชื่อเสียงของตน แม้ลิขสิทธิ์เป็นของผู้ว่าจ้างแล้ว (พ.ร.บ.ลิขสิทธิ์ ม.18) — สิทธินี้อยู่กับผู้เขียนตลอดอายุการคุ้มครองและทายาทฟ้องแทนได้

• ยกเว้นได้เฉพาะเมื่อตกลงกันไว้เป็นลายลักษณ์อักษร (ม.18 ตอนท้าย) ดังนั้นถ้าจะลงในนามคนอื่นหรือไม่ใส่ชื่อผู้เขียนเลย ต้องเขียนไว้ในสัญญาหรือผนวกให้ชัด ว่าผู้เขียนตกลงไม่แสดงตนและยินยอมให้ลงในนามผู้ว่าจ้าง — สัญญาฉบับนี้ยังไม่มีข้อนี้ ให้เพิ่มในผนวกก่อนใช้กับงานลงนามแบรนด์

• การแก้ไขต้นฉบับเป็นคนละเรื่องกับการบิดเบือน ผู้ว่าจ้างแก้ไขเพื่อความเหมาะสมได้ แต่ถ้าแก้จนความหมายผิดไปแล้วยังใส่ชื่อผู้เขียนไว้ เข้าข่าย ม.18 ได้

• ถ้าจะให้เครดิต ให้ระบุรูปแบบไว้ในผนวก เช่น ชื่อจริง นามปากกา หรือไม่ใส่ชื่อ และให้ระบุด้วยว่าใช้กับช่องทางใดบ้าง

• บทความที่พาดพิงบุคคลอื่น ผู้ที่กล่าวหรือไขข่าวแพร่หลายซึ่งข้อความอันฝ่าฝืนต่อความจริง จนเสียหายแก่ชื่อเสียงหรือทางทำมาหาได้ของผู้อื่น ต้องใช้ค่าสินไหมทดแทน (ป.พ.พ. ม.423) — ทั้งผู้เขียนและผู้ที่นำไปเผยแพร่อาจรับผิดได้ ไม่ใช่เฉพาะคนใดคนหนึ่ง และยังมีความผิดอาญาฐานหมิ่นประมาทอีกส่วนหนึ่ง

• การเปรียบเทียบกับคู่แข่งโดยตรง เป็นจุดที่เสี่ยงที่สุดของบทความการตลาด ต้องมีหลักฐานรองรับทุกข้อความที่เป็นข้อเท็จจริง

• ลอกเนื้อหาผู้อื่น ผู้เขียนคือคนที่ทำซ้ำและดัดแปลงโดยตรง จึงถูกฟ้องได้เอง (ม.15) การอ้างอิงงานของผู้อื่นทำได้เท่าที่เป็นการอ้างอิงอย่างเป็นธรรมโดยรับรู้ความเป็นเจ้าของลิขสิทธิ์ ไม่ใช่คัดลอกมาทั้งย่อหน้าแล้วใส่ลิงก์

• ภาพประกอบบทความก็มีลิขสิทธิ์ ภาพจากการค้นหาในอินเทอร์เน็ตใช้ไม่ได้ ต้องเป็นภาพที่ซื้อสิทธิหรือมีสัญญาอนุญาตรองรับ และต้องระบุว่าใครเป็นคนจัดหา

กฎหมายคุ้มครองผู้บริโภคส่วนโฆษณา กฎหมายเฉพาะของสินค้าควบคุม และข้อยกเว้นการละเมิดลิขสิทธิ์เพื่อการอ้างอิงอย่างเป็นธรรม ควรตรวจฉบับปัจจุบันก่อนใช้ ข้อความในส่วนนี้เป็นคำเตือนให้ตรวจ ไม่ใช่การยืนยันเลขมาตรา

• ปัญญาประดิษฐ์เป็นเรื่องที่ต้องตกลงกันก่อน ผู้ว่าจ้างจำนวนมากห้ามใช้ หรืออนุญาตเฉพาะขั้นตอนค้นข้อมูล ขณะที่งานส่วนที่สร้างด้วยปัญญาประดิษฐ์ยังมีสถานะลิขสิทธิ์ไม่แน่นอน จึงอาจกระทบข้อ 5.1 ที่โอนลิขสิทธิ์ให้ผู้ว่าจ้าง — ให้ระบุในผนวกว่าอนุญาตหรือไม่ และถ้าอนุญาตให้เปิดเผยขอบเขตที่ใช้
• ไม่กำหนดจำนวนรอบแก้และเกณฑ์ว่างานเสร็จ บทความแก้ได้ไม่รู้จบเพราะเป็นเรื่องรสนิยม ผนวกต้องระบุจำนวนคำ โครงเรื่องที่อนุมัติแล้ว น้ำเสียง จำนวนรอบแก้ และค่าแก้รอบถัดไป · ควรอนุมัติโครงเรื่องก่อนลงมือเขียนเต็ม จะลดรอบแก้ได้มากที่สุด
• ไม่ระบุขอบเขตการใช้ผลงาน บทความเดียวนำไปลงหลายเว็บ แปลเป็นภาษาอื่น หรือดัดแปลงเป็นคลิป เป็นการใช้คนละระดับ ถ้าโอนลิขสิทธิ์ตามข้อ 5.1 แล้วผู้ว่าจ้างทำได้ทั้งหมด — ผู้เขียนที่ต้องการสงวนสิทธิต้องตกลงตั้งแต่ต้นและเขียนขอบเขตไว้ในผนวก
• ห้ามรับประกันอันดับการค้นหา อันดับขึ้นกับอัลกอริทึมของผู้ให้บริการค้นหาซึ่งอยู่นอกเหนือการควบคุม รับประกันได้เฉพาะคุณภาพงานตามเกณฑ์ในผนวก
• บทความที่ยังไม่เผยแพร่เป็นความลับ ผู้เขียนนำไปใช้เป็นตัวอย่างผลงานก่อนลูกค้าเผยแพร่ไม่ได้ และถ้าจะใช้หลังเผยแพร่ ต้องดูว่าขัดกับข้อตกลงเรื่องไม่แสดงตนหรือไม่
• มัดจำก็ถูกหักภาษี ณ ที่จ่าย 3% ด้วย เมื่อผู้ว่าจ้างเป็นนิติบุคคล และถ้ามีค่าโอนลิขสิทธิ์แยกต่างหากจากค่าจ้างเขียน อาจเป็นเงินได้คนละประเภทซึ่งหักค่าใช้จ่ายไม่เท่ากัน ให้ตรวจก่อนยื่น

ทำสองฉบับข้อความตรงกัน ลงชื่อกำกับบรีฟและเอกสารแนบทุกชุด ตรวจอำนาจผู้ลงนามและชื่อผู้รับจ้างให้ตรงกับบัญชีรับเงิน จัดเก็บเวอร์ชันสุดท้ายและหลักฐานชำระเงิน เพราะลิขสิทธิ์โอนเมื่อชำระค่าจ้างครบตามข้อ 5

เปิดแบบฟอร์มฉบับนี้ — 149 บาท

สัญญาจ้างทำระบบ Automation

สัญญาจ้างทำระบบ Automation ไม่ต้องจดทะเบียน แต่ถ้าผู้รับจ้างเข้าถึงข้อมูลส่วนบุคคลของลูกค้าหรือพนักงานของผู้ว่าจ้าง ต้องมีข้อตกลงประมวลผลข้อมูลตาม พ.ร.บ.คุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล มาตรา 40 ให้ใช้แม่แบบสัญญาประมวลผลข้อมูลส่วนบุคคลแนบท้ายก่อนเปิดสิทธิ ลิขสิทธิ์ในโฟลว์ที่จ้างทำเป็นของผู้ว่าจ้างตาม พ.ร.บ.ลิขสิทธิ์ มาตรา 10 เว้นแต่ปิดสวิตช์ในข้อ 10.1 การโอนลิขสิทธิ์ภายหลังต้องทำเป็นหนังสือตามมาตรา 17 และสิทธิของผู้สร้างสรรค์ตามมาตรา 18 ยังอยู่เสมอ

• ใส่รหัสเชื่อมต่อในเอกสารหรือส่งต่อ (ข้อ 2.2) — ถือเป็นการผิดสัญญาในสาระสำคัญ อีกฝ่ายบอกเลิกได้ตามข้อ 12.1 และเรียกค่าเสียหายตาม ป.พ.พ. มาตรา 420 ได้ถ้ามีความเสียหายจริง
• ลบบันทึกหรือสั่งให้ระบบทำงานซ้ำกับข้อมูลจริงเพื่อลองแก้ (ข้อ 4.3) — ผู้รับจ้างรับผิดในความเสียหายที่เกิดจริง ส่วนการลบหลักฐานจะทำให้พิสูจน์ได้ยากขึ้นว่าความผิดพลาดเกิดจากใคร
• ใส่ข้อมูลลงเครื่องมือหรือ AI ที่ไม่ได้ระบุไว้ (ข้อ 8.5) — ผิดสัญญาในสาระสำคัญ ถ้าเป็นข้อมูลส่วนบุคคลอาจเป็นการประมวลผลนอกคำสั่ง ทำให้ผู้รับจ้างมีฐานะผู้ควบคุมข้อมูลเองตามมาตรา 40 วรรคท้าย และถ้าเครื่องมืออยู่ต่างประเทศต้องตรวจการโอนข้อมูลตามมาตรา 28–29
• นำโฟลว์เฉพาะไปใช้กับลูกค้ารายอื่น (ข้อ 10.1) — เมื่อลิขสิทธิ์เป็นของผู้ว่าจ้าง การทำซ้ำเป็นการละเมิดสิทธิแต่ผู้เดียวตาม พ.ร.บ.ลิขสิทธิ์ มาตรา 15

เปิดแบบฟอร์มฉบับนี้ — 249 บาท

สัญญาจัดพิมพ์หนังสือหรือ E-book

สัญญาอนุญาตให้ใช้ลิขสิทธิ์เพื่อจัดพิมพ์ไม่มีในบัญชีอัตราอากรแสตมป์ จึงไม่ต้องปิดอากร และใบรับเงินค่าลิขสิทธิ์ก็ไม่ต้องปิด เพราะลักษณะ 28 (ใบรับ) จำกัดเฉพาะใบรับรางวัลสลากกินแบ่งของรัฐบาล ใบรับการโอนอสังหาริมทรัพย์ และใบรับการขายหรือโอนยานพาหนะที่จดทะเบียนเท่านั้น

ข้อยกเว้นเดียว คือถ้าเป็นการที่ผู้เขียนหรือเจ้าของเรื่องจ้างโรงพิมพ์ให้พิมพ์เป็นเล่มโดยจ่ายค่าจ้าง ส่วนนั้นเป็นจ้างทำของ ลักษณะ 4 ต้องปิดอากร 1 บาทต่อทุก 1,000 บาทของสินจ้าง โดยผู้รับจ้างเป็นผู้เสียอากรและขีดฆ่า — แต่กรณีนั้นเป็นคนละสัญญากับฉบับนี้ ซึ่งสำนักพิมพ์เป็นผู้ลงทุนและจ่ายค่าลิขสิทธิ์ให้ผู้เขียน ไม่ใช่ผู้เขียนจ่ายค่าจ้าง

• ขอเลขมาตรฐานสากลประจำหนังสือ (ISBN) และข้อมูลทางบรรณานุกรม (CIP) จากหอสมุดแห่งชาติ
• จดแจ้งการพิมพ์และส่งหนังสือให้หอสมุดแห่งชาติตามจำนวนและกำหนดเวลาที่กฎหมายกำหนด
• แสดงชื่อผู้พิมพ์ ผู้โฆษณา และข้อมูลหน้าลิขสิทธิ์ให้ครบ

ค่าลิขสิทธิ์และเงินล่วงหน้าค่าลิขสิทธิ์เป็นเงินได้ตามประมวลรัษฎากร มาตรา 40(3) สำนักพิมพ์ที่เป็นบริษัท ห้างหุ้นส่วนนิติบุคคล หรือนิติบุคคลอื่น ต้องหักภาษี ณ ที่จ่ายร้อยละ 3 ตามคำสั่งกรมสรรพากร ที่ ท.ป.4/2528 ข้อ 3/2 ทั้งเงินล่วงหน้าและค่าลิขสิทธิ์รายงวด และนำส่งภายในวันที่ 7 ของเดือนถัดไป พร้อมออกหนังสือรับรองการหักภาษีให้ผู้เขียน

• เงินได้ประเภทค่าลิขสิทธิ์มีวิธีหักค่าใช้จ่ายต่างจากเงินได้จากการรับจ้าง ผู้เขียนควรตรวจกับผู้ทำบัญชีตอนยื่นแบบ
• การอนุญาตให้ใช้สิทธิเป็นการให้บริการในระบบภาษีมูลค่าเพิ่ม หากผู้เขียนจดทะเบียน VAT ต้องเรียกเก็บและออกใบกำกับภาษี
• หนังสือที่ผู้เขียนซื้อไปเองในราคาส่วนลดตามข้อ 3.4 ไม่ใช่ค่าลิขสิทธิ์ เป็นการซื้อขายสินค้าคนละรายการ และไม่นำมาคำนวณค่าลิขสิทธิ์ตามข้อ 3.4
• ถ้ามีการจ้างผู้เขียนเขียนเพิ่มเติมหรือไปออกงานประชาสัมพันธ์ ส่วนนั้นเป็นค่าบริการหักตามข้อ 12/1 ให้แยกบรรทัดในเอกสาร

ค่าลิขสิทธิ์คิดได้สองฐานและต้องเลือกให้ชัดตั้งแต่ต้น

• ไม่มีกำหนดว่าต้องพิมพ์ภายในเมื่อไร — เซ็นแล้วเงียบไปสองปี ผู้เขียนเอางานไปไหนไม่ได้เลย ข้อ 3.1 กำหนดเวลา และข้อ 9.1 ให้สิทธิกลับคืนถ้าไม่ทำ

• ไม่มีข้อคืนสิทธิเมื่อหนังสือขาดตลาด — หนังสือเลิกพิมพ์แล้วแต่สัญญายังอยู่อีกหลายปี ทั้งที่ไม่มีใครได้ประโยชน์ ข้อ 9.1 แก้จุดนี้

• ให้แก้ต้นฉบับได้ไม่จำกัด — การบรรณาธิกรณ์ปกติกับการเปลี่ยนข้อสรุปของผู้เขียนเป็นคนละเรื่อง ข้อ 5.1 แยกเส้นไว้ และธรรมสิทธิ์ตามข้อ 5.2 เป็นเพดานที่สัญญาข้ามไม่ได้

• ไม่ระบุว่ารายงานยอดขายต้องมีอะไรบ้าง — ได้ยอดรวมมาตัวเดียวแล้วตรวจอะไรไม่ได้ ข้อ 4.3 บังคับให้แยกจำนวนพิมพ์ จำนวนขาย จำนวนคืน และฐานคำนวณของแต่ละรูปแบบ

• ลืมว่าหนังสือรับคืนได้ — ธุรกิจหนังสือไทยขายฝากและรับคืนเป็นปกติ ยอดที่ส่งออกจากคลังจึงไม่ใช่ยอดขาย ข้อ 4.2 นับเฉพาะยอดที่ได้รับชำระจริงและหักยอดคืนแล้ว

• คิดว่าปกเป็นของผู้เขียนด้วย — งานออกแบบปกที่สำนักพิมพ์จ้างทำเป็นลิขสิทธิ์ของสำนักพิมพ์ ข้อ 9.4 เขียนไว้ชัด ถ้าผู้เขียนอยากได้ปกไปใช้ต่อ ต้องตกลงกันเป็นหนังสือ

• สิทธิคำแปลกับสิทธิดัดแปลงถูกเหมารวมไปฟรี — สองสิทธินี้มีมูลค่าสูงและมักขายแยกได้ ถ้าจะให้ ควรมีวิธีแบ่งรายได้ของตัวเองตามข้อ 2.1 (ง) และ (จ)

• ต้นฉบับงาน … ฉบับที่ตรวจรับแล้ว พร้อมวันที่และเลขรุ่นของไฟล์

• รายการงานของบุคคลอื่นที่ปรากฏในต้นฉบับ … พร้อมหนังสืออนุญาตและเงื่อนไขการใช้หนังสือยืนยันว่าต้นฉบับไม่มีงานของบุคคลอื่นที่ต้องขออนุญาต

• ตารางสิทธิที่อนุญาตแยกตามรูปแบบ เขต … และระยะเวลา สำหรับให้ทั้งสองฝ่ายตรวจก่อนทำสัญญากับร้านค้าแต่ละราย

• แบบรายงานยอดขายที่ใช้ร่วมกัน แสดงจำนวนพิมพ์ จำนวนขาย จำนวนคืน และฐานคำนวณแยกรูปแบบ

• กำหนดจ่ายเงินล่วงหน้า … และวิธีหักกลบตาม …ตารางกำหนดชำระค่าลิขสิทธิ์รายรอบ

• หลักเกณฑ์การพิมพ์ซ้ำตาม … และบันทึกการแจ้งผู้เขียนแต่ละครั้ง

เปิดแบบฟอร์มฉบับนี้ — 349 บาท

สัญญาร่วมแคมเปญระหว่างแบรนด์

• แผนแคมเปญ … ปฏิทินเผยแพร่ ชิ้นงาน และผู้รับผิดชอบแต่ละรายการ
• ตารางผู้อนุมัติ หลักฐานคำกล่าวอ้าง คู่มือแบรนด์ และบัญชีเครื่องหมายที่อนุญาต
• งบประมาณ ใบเสนอราคา ค่าใช้จ่ายร่วม สัดส่วนรับผิดชอบ และวิธีรายงานยอดขาย
• บัญชีเจ้าของลิขสิทธิ์รายชิ้น ไฟล์ต้นฉบับ ช่องทางใช้ และวันหยุดใช้
• ข้อตกลงเรื่องข้อมูลส่วนบุคคล ซึ่งต้องเลือกให้ตรงกับบทบาทที่กรอกไว้ในข้อ 9 — ถ้าต่างฝ่ายต่างเป็นผู้ควบคุมข้อมูลของตน หรือเป็นผู้ควบคุมร่วมกัน ให้ใช้ «บันทึกข้อตกลงการแบ่งปันข้อมูลส่วนบุคคล (ผู้ควบคุมกับผู้ควบคุม)» เป็นผนวก · ถ้าฝ่ายหนึ่งประมวลผลตามคำสั่งอีกฝ่าย ให้ใช้ «สัญญาประมวลผลข้อมูลส่วนบุคคล (ผู้ควบคุม–ผู้ประมวลผล)» · ในผนวกต้องระบุประเภทข้อมูล ฐานกฎหมาย บทบาท คำแจ้ง ช่องทางใช้สิทธิ เหตุละเมิด ผู้รับข้อมูล ประเทศปลายทาง และวันลบรายงานผลแบบรวมที่ไม่ระบุตัวบุคคล โดยไม่มีรายชื่อลูกค้าส่งข้ามแบรนด์

เปิดแบบฟอร์มฉบับนี้ — 349 บาท

สัญญาบริหาร Community แบบสมาชิก

ข้อ 6 เตือนทั้งสองฝ่ายว่าเนื้อหาที่สมาชิกโพสต์ยังเป็นลิขสิทธิ์ของสมาชิกเองตาม พ.ร.บ.ลิขสิทธิ์ มาตรา 8 ทั้งเจ้าของชุมชนและผู้บริหารชุมชนไม่ได้เป็นเจ้าของ ได้แค่สิทธิใช้ตามที่สมาชิกยอมรับไว้ในข้อกำหนดการใช้งาน การที่ผู้บริหารชุมชนนำโพสต์ของสมาชิกไปทำผลงานส่วนตัวหรือโปรโมตธุรกิจอื่นของตนโดยไม่ขออนุญาต จึงเป็นการละเมิดลิขสิทธิ์ของสมาชิกโดยตรง ไม่ใช่แค่ผิดสัญญากับเจ้าของชุมชน

เปิดแบบฟอร์มฉบับนี้ — 249 บาท

สัญญาจ้างซ่อมแซมและบำรุงรักษาเครื่องคอมพิวเตอร์

• สำรองข้อมูลเองทุกครั้งก่อนส่งซ่อม แม้ข้อ 3.1 จะห้ามช่างลบข้อมูลโดยไม่ได้รับอนุญาต — สัญญาให้สิทธิเรียกค่าเสียหาย แต่คืนไฟล์ที่หายไปไม่ได้
• ถ้าต้องยกเครื่องออกไปซ่อมข้างนอก ขอใบรับเครื่องที่มีหมายเลขเครื่องและหมายเลขฮาร์ดดิสก์ (ข้อ 3.4) หรือขอให้ถอดดิสก์เก็บไว้ก่อน
• ฮาร์ดดิสก์หรือ SSD ที่เปลี่ยนออก เป็นของคุณ — ขอคืน หรือขอหนังสือรับรองการทำลายที่ระบุหมายเลขดิสก์ (ข้อ 3.5) อย่าให้ติดไปกับเครื่องเก่าที่ช่างรับซื้อ
• ซอฟต์แวร์ละเมิดลิขสิทธิ์ในเครื่องของสำนักงานเป็นความเสี่ยงของเจ้าของเครื่องเอง ข้อ 3.3 ห้ามช่างติดตั้งและให้แจ้งเมื่อพบ — เมื่อได้รับแจ้งแล้วให้จัดการสิทธิการใช้ให้ถูกต้อง

เปิดแบบฟอร์มฉบับนี้ — 249 บาท

สัญญาฝากขายสินค้าผ่านเพจหรือเว็บไซต์

• อาหาร เครื่องสำอาง ยา อาหารเสริม เครื่องมือแพทย์ ผู้ฝากขายต้องมีเลขจดแจ้งหรือใบอนุญาตก่อน และร้านที่นำสินค้าไม่มีใบอนุญาตมาขายผิดด้วย ไม่ใช่เฉพาะเจ้าของสินค้า
• ผู้รับฝากขายเป็น "ผู้ขาย" ต่อลูกค้าและเป็นผู้ประกอบการตามกฎหมายความรับผิดต่อสินค้าที่ไม่ปลอดภัย จึงถูกเรียกร้องก่อนแล้วจึงไล่เบี้ยตามข้อ 9
• รูปสินค้า คำโฆษณา และคลิปที่ฝ่ายใดทำขึ้นเป็นงานอันมีลิขสิทธิ์ของฝ่ายนั้น การใช้ต่อหลังเลิกสัญญาต้องมีข้อตกลง — ข้อ 2.3 ให้ส่งคืนไฟล์และรูปสินค้า

เปิดแบบฟอร์มฉบับนี้ — 249 บาท

สัญญาจ้างที่ปรึกษา — ทั่วไป (บริษัท/บุคคล)

• ข้อ 6.1(ก) ผู้ว่าจ้างต้องบอกกล่าวเป็นหนังสือและให้เวลาแก้ไขก่อนเลิกสัญญา — ที่ปรึกษาเก็บหลักฐานการแก้ไขทุกครั้ง

• ข้อ 6.2 เลิกสัญญาแล้วที่ปรึกษายังได้ค่าจ้างตามส่วนของงานที่ทำไปแล้ว — ใส่ไว้เพื่อความเป็นธรรม

• ข้อ 6.3 ผู้ว่าจ้างไม่จ่ายเงิน ที่ปรึกษาหยุดงานได้ — ใส่ไว้ให้สองฝ่ายสมดุล

• ข้อ 7.2 และข้อ 7.3 ห้ามรับค่านายหน้า/ส่วนลดจากผู้ขายที่แนะนำให้ผู้ว่าจ้างใช้

• ข้อ 7.5 ลิขสิทธิ์ผลงานเป็นของผู้ว่าจ้าง — ถ้าที่ปรึกษาต้องการเก็บ «ความรู้ทั่วไป/เครื่องมือของตัวเอง» ไว้ใช้กับลูกค้ารายอื่น ให้เปิดช่องท้ายข้อ 7.5

• สัญญานี้อนุญาตให้ใช้เครื่องมือที่ระบุ ให้ขอดูการตั้งค่าว่าบัญชีที่ใช้ไม่นำข้อมูลไปฝึกระบบ และขอให้ที่ปรึกษาระบุส่วนที่ใช้เครื่องมือช่วยในรายงานส่งมอบ- สัญญานี้ห้ามนำข้อมูลของผู้ว่าจ้างเข้าเครื่องมือปัญญาประดิษฐ์โดยไม่ได้รับอนุญาต ถ้าจะอนุญาตภายหลัง ให้ระบุเครื่องมือและขอบเขตเป็นหนังสือ

• ผลงานที่สร้างโดยเครื่องมือปัญญาประดิษฐ์ล้วนโดยไม่มีการสร้างสรรค์ของมนุษย์ อาจไม่ได้รับความคุ้มครองลิขสิทธิ์เต็มที่ — ข้อ 7.10 จึงบังคับให้ผู้เชี่ยวชาญตรวจและรับผิดชอบผลงาน

• ถ้าที่ปรึกษาเข้าถึงข้อมูลลูกค้าหรือพนักงานจำนวนมาก ควรทำข้อตกลงการประมวลผลข้อมูลส่วนบุคคลแยกเพิ่ม

เปิดแบบฟอร์มฉบับนี้ — 349 บาท

สัญญาร่วมสร้างคอนเทนต์และแบ่งรายได้

• ถ้าเป็นค่าตอบแทนการใช้ลิขสิทธิ์ในงานของอีกฝ่าย เป็นค่าสิทธิตามมาตรา 40(3) นิติบุคคลผู้จ่ายหักร้อยละ 3 ตาม ท.ป.4/2528 ข้อ 3/2
• ถ้าเป็นค่าจ้างผลิตหรือค่าบริการ เป็นเงินได้ตามมาตรา 40(8) หักร้อยละ 3 ตามข้อ 8 หรือข้อ 12/1 แล้วแต่ลักษณะ
• ถ้าผู้จ่ายเป็นบุคคลธรรมดา ไม่มีหน้าที่หักภาษี ณ ที่จ่ายในกรณีทั่วไป แต่ผู้รับยังต้องนำไปยื่นแบบเอง

งานที่สองคนร่วมกันสร้างสรรค์จนแยกไม่ออกว่าส่วนไหนของใคร เป็นงานที่มี ผู้สร้างสรรค์ร่วม ตามกฎหมายลิขสิทธิ์ ผลคือโดยหลักแล้ว คนใดคนหนึ่งเอาไปใช้ฝ่ายเดียวไม่ได้ ต้องใช้สิทธิร่วมกัน ซึ่งฟังดูยุติธรรมแต่ในทางปฏิบัติแปลว่าถ้าทะเลาะกัน ทั้งสองคนติดล็อกพร้อมกัน ใครก็เอาคลังคอนเทนต์ไปทำอะไรไม่ได้เลย

สัญญาฉบับนี้จึงให้เลือกตั้งแต่ต้นว่าลิขสิทธิ์เป็นของร่วมกันหรือของฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง แล้ววางกลไกสามชั้นไว้กันการล็อกกันเอง

และไม่ว่าจะตกลงกันอย่างไร ธรรมสิทธิ์ยังติดตัวผู้สร้างสรรค์เสมอ คือสิทธิแสดงว่าตนเป็นผู้สร้างสรรค์ และสิทธิห้ามการบิดเบือนจนเสียชื่อเสียง ขายกันไม่ได้และสละได้เฉพาะเป็นหนังสือ

เปิดแบบฟอร์มฉบับนี้ — 349 บาท

สัญญาโอนลิขสิทธิ์ผลงาน

สัญญาโอนลิขสิทธิ์ไม่มีในบัญชีอัตราอากรแสตมป์ จึงไม่ต้องปิดอากรเลย และใบรับเงินค่าตอบแทนก็ไม่ต้องปิดเช่นกัน เพราะลักษณะ 28 (ใบรับ) จำกัดเฉพาะใบรับรางวัลสลากกินแบ่งของรัฐบาล ใบรับการโอนอสังหาริมทรัพย์ และใบรับการขายหรือโอนยานพาหนะที่จดทะเบียนเท่านั้น ลิขสิทธิ์ไม่เข้าข่ายใดเลย

การโอนลิขสิทธิ์ที่มิใช่ทางมรดกต้องทำเป็นหนังสือลงลายมือชื่อผู้โอนและผู้รับโอนตามพระราชบัญญัติลิขสิทธิ์ พ.ศ.2537 มาตรา 17 หากไม่กำหนดระยะเวลา กฎหมายถือว่าโอนสิบปี แม่แบบนี้จึงให้เลือกตลอดอายุแห่งการคุ้มครองหรือระบุจำนวนปีโดยตรง

โดยทั่วไปการโอนลิขสิทธิ์ไม่ต้องจดทะเบียนจึงมีผล แต่ควรเก็บไฟล์ต้นฉบับ หลักฐานการสร้าง หลักฐานการได้สิทธิ และสำเนาที่ลงนามครบ หากผลงานมีสิทธิบัตร เครื่องหมายการค้า หรือสิทธิประเภทอื่นประกอบ ต้องดำเนินการโอนสิทธินั้นแยกตามกฎหมายเฉพาะ

ค่าตอบแทนจากการโอนลิขสิทธิ์อาจเป็นค่าสิทธิหรือเงินได้จากลิขสิทธิ์ ผู้จ่ายที่มีหน้าที่ต้องตรวจการหักภาษี ณ ที่จ่ายตามสถานะผู้โอนและข้อเท็จจริง โดยคำสั่งกรมสรรพากร ที่ ท.ป.4/2528 กำหนดกรณีค่าสิทธิไว้หลายประเภท อัตราและฐานภาษีของบุคคลธรรมดา นิติบุคคล และผู้รับต่างประเทศต่างกัน จึงต้องตรวจประมวลรัษฎากร มาตรา 40(3), 50, 70 และอนุสัญญาภาษีซ้อนก่อนจ่าย

1. ไม่ได้ทำเป็นหนังสือลงชื่อทั้งสองฝ่าย — มาตรา 17 บังคับว่าการโอนลิขสิทธิ์ที่ไม่ใช่ทางมรดกต้องทำเป็นหนังสือลงลายมือชื่อผู้โอนและผู้รับโอน ตกลงกันทางแชตหรือโอนเงินแล้วถือว่าซื้อขาดไม่ได้ และลายมือชื่อต้องครบทั้งสองฝ่าย ไม่ใช่แค่ผู้โอน

3. เขียนว่าโอน "ทุกสิทธิ" โดยไม่ไล่รายการ — มาตรา 15 แยกสิทธิของเจ้าของลิขสิทธิ์ออกเป็นห้าอย่าง ทำซ้ำหรือดัดแปลง · เผยแพร่ต่อสาธารณชน · ให้เช่า · ให้ประโยชน์แก่ผู้อื่น · อนุญาตให้ผู้อื่นใช้สิทธิ แบบฟอร์มนี้จึงให้ติ๊กทีละข้อ สิทธิที่ไม่ได้ติ๊กยังเป็นของผู้โอน และผู้รับโอนที่ใช้เกินขอบเขตกลายเป็นผู้ละเมิดลิขสิทธิ์ของคนที่ขายให้ตัวเอง

มาตรา 18 ให้ผู้สร้างสรรค์มีสิทธิแสดงว่าตนเป็นผู้สร้างสรรค์ และห้ามผู้อื่นบิดเบือน ตัดทอน ดัดแปลง หรือทำอย่างอื่นแก่งานจนเกิดความเสียหายต่อชื่อเสียงหรือเกียรติคุณของตน สิทธินี้ติดตัวผู้สร้างสรรค์ ไม่ได้ตามลิขสิทธิ์ไปกับผู้รับโอน

ผู้รับโอนจึงเป็นเจ้าของลิขสิทธิ์เต็มตัวได้ แต่ยังต้องให้เครดิตตามที่ตกลงและแก้งานได้เท่าที่ผู้สร้างสรรค์ยินยอมไว้เป็นหนังสือ การเขียนว่า "ผู้สร้างสรรค์สละธรรมสิทธิ์ทั้งหมด" แบบกวาดเรียบในข้อท้ายสัญญา เสี่ยงที่ศาลจะไม่รับ แบบฟอร์มนี้จึงให้กรอกข้อความเครดิตและขอบเขตการแก้ไขเป็นเรื่อง ๆ แทน

หมายเหตุสำหรับผู้รับโอนที่เป็นบริษัท: ถ้าผลงานทำโดยลูกจ้างหรือผู้รับจ้างของผู้โอน ให้ตรวจว่าผู้โอนได้จัดการสิทธิกับคนเหล่านั้นแล้วจริง เพราะมาตรา 9 ให้ลิขสิทธิ์ในงานของลูกจ้างเป็นของลูกจ้าง เว้นแต่ตกลงเป็นหนังสือไว้เป็นอย่างอื่น และมาตรา 10 ให้งานที่จ้างทำเป็นของผู้ว่าจ้าง เว้นแต่ตกลงกันไว้ต่างออกไป — สองมาตรานี้ให้ผลตรงข้ามกัน สายการได้สิทธิจึงต้องดูเป็นรายกรณี

ถ้าบางส่วนของผลงานเกิดจากเครื่องมือปัญญาประดิษฐ์ ส่วนที่เครื่องสร้างขึ้นเองโดยไม่มีการสร้างสรรค์ของบุคคลธรรมดาอาจไม่เป็นงานอันมีลิขสิทธิ์ตั้งแต่แรก ของที่ไม่มีลิขสิทธิ์ย่อมโอนกันไม่ได้ ผู้รับโอนจะได้เอกสารที่ดูสมบูรณ์แต่ไม่มีสิทธิห้ามใครใช้ซ้ำ แบบฟอร์มนี้จึงให้เปิดเผยส่วนนั้นและกันออกจากคำรับรอง

อีกทางหนึ่ง ผู้สร้างสรรค์หลายคนไม่ต้องการให้ผลงานถูกนำไปฝึกแบบจำลอง แม้จะขายลิขสิทธิ์ไปแล้ว ข้อ 4 ของสัญญาจึงตั้งค่าเริ่มต้นว่าห้าม และเปิดเป็นสวิตช์ให้ตกลงกันได้ ถ้าผู้รับโอนตั้งใจจะใช้ฝึกแบบจำลอง ต้องติ๊กให้ชัดตั้งแต่ตอนทำสัญญา

• สำเนาหรือภาพผลงาน … พร้อมเลขรุ่น วันที่สร้าง ค่าแฮช หรือข้อมูลที่ชี้ตัวผลงาน
• หลักฐานความเป็นเจ้าของ … และสายการได้สิทธิจากผู้สร้างสรรค์หรือผู้รับโอนก่อนหน้า
• ตารางสิทธิที่โอน เขต ระยะเวลา ไฟล์ส่งมอบ และเงื่อนไขเครดิต
• ใบอนุญาตและเงื่อนไขวัสดุบุคคลภายนอก …หนังสือยืนยันว่าไม่มีวัสดุบุคคลภายนอกที่ต้องขออนุญาตเพิ่มเติม
• หลักฐานชำระค่าตอบแทนและหนังสือรับรองหักภาษี ณ ที่จ่ายเมื่อมี

เปิดแบบฟอร์มฉบับนี้ — 249 บาท

สัญญาใช้พื้นที่โฆษณาบนเว็บไซต์หรือแอป

ข้อ 3 แบ่งความรับผิดตามผู้ควบคุมเนื้อหา ผู้เผยแพร่มีสิทธิปฏิเสธครีเอทีฟที่ขัดกติกาของตนได้ก่อนเผยแพร่ แต่เมื่อเผยแพร่ไปแล้วเกิดปัญหาเพราะเนื้อหาที่ผู้ลงโฆษณาจัดหาให้ เช่น ละเมิดลิขสิทธิ์ภาพหรือโฆษณาเกินจริง ผู้ลงโฆษณาเป็นผู้รับผิดชอบและต้องชดใช้ให้ผู้เผยแพร่ตามข้อ 3.3 ข้อความเท็จหรือเกินจริงในโฆษณาอาจเข้าข่ายความผิดตาม พ.ร.บ.คุ้มครองผู้บริโภค พ.ศ. 2522 ส่วนโฆษณา ซึ่งเป็นความรับผิดทางปกครองและอาญาที่แยกจากสัญญานี้โดยสิ้นเชิง

เปิดแบบฟอร์มฉบับนี้ — 249 บาท

สัญญาจ้างทำการตลาดออนไลน์

• ไม่รับประกันผลลัพธ์ ยอดขาย อันดับ หรือการเข้าถึง ขึ้นกับอัลกอริทึม งบ คู่แข่ง และตัวสินค้าเอง ซึ่งอยู่นอกการควบคุมของเอเจนซี · แต่ข้อไม่รับประกันผลใช้ยกเว้นความรับผิดจากการทำงานบกพร่องไม่ได้ เช่น ตั้งค่าแคมเปญผิดจนงบหมดโดยเปล่าประโยชน์ ซึ่งยังต้องรับผิดตามข้อ 9.1
• ข้อความโฆษณาที่พาดพิงคู่แข่งหรือบุคคลอื่น ผู้ที่กล่าวหรือไขข่าวแพร่หลายซึ่งข้อความอันฝ่าฝืนต่อความจริงจนเสียหายแก่ชื่อเสียงหรือทางทำมาหาได้ของผู้อื่น ต้องใช้ค่าสินไหมทดแทน (ป.พ.พ. ม.423) — ทั้งเอเจนซีผู้เผยแพร่และผู้ว่าจ้างผู้ให้ข้อมูลอาจรับผิดร่วมกันได้ การที่ผู้ว่าจ้างอนุมัติข้อความแล้วไม่ทำให้เอเจนซีพ้นผิด ซึ่งตรงกับข้อ 5.1 ที่ห้ามเผยแพร่ข้อความเท็จแม้ผู้ว่าจ้างอนุมัติ
• ธรรมสิทธิ์โอนกันไม่ได้ ลิขสิทธิ์ในชิ้นงานเป็นของผู้ว่าจ้างตามข้อ 5.2 แต่ผู้สร้างสรรค์ยังมีสิทธิแสดงตนและห้ามการบิดเบือนจนเสียชื่อเสียง (พ.ร.บ.ลิขสิทธิ์ ม.18) เว้นแต่ตกลงเป็นลายลักษณ์อักษร
• ข้อห้ามรับงานคู่แข่งต้องแคบและมีกำหนดเวลา (ข้อ 10.3) ระบุเป็นหมวดสินค้าที่แคบที่สุดเท่าที่จำเป็น การห้ามทั้งอุตสาหกรรมหรือห้ามไม่มีกำหนด เป็นการจำกัดการทำมาหาได้เกินสมควรและอาจไม่มีผลบังคับตาม พ.ร.บ.ว่าด้วยข้อสัญญาที่ไม่เป็นธรรม ม.5 · ถ้าผู้ว่าจ้างมีอำนาจต่อรองเหนือกว่าอย่างชัดเจน ยังต้องระวัง ม.57 พ.ร.บ.การแข่งขันทางการค้า ด้วย
• เครื่องมือปัญญาประดิษฐ์ ข้อ 5.4 ตั้งค่าเริ่มต้นเป็นห้าม เพราะการนำข้อมูลหรือไฟล์ของลูกค้าเข้าเครื่องมือภายนอกเป็นการเปิดเผยข้อมูล และสถานะลิขสิทธิ์ของส่วนที่ AI สร้างยังไม่แน่นอน ซึ่งกระทบข้อ 5.2 ที่โอนลิขสิทธิ์ให้ผู้ว่าจ้างโดยตรง

เปิดแบบฟอร์มฉบับนี้ — 349 บาท

สัญญาซื้อขายโดเมนและโอนบัญชีเว็บไซต์

สิ่งที่กฎหมายบังคับรูปแบบในสัญญานี้คือการโอนลิขสิทธิ์ ตามข้อ 6 การโอนลิขสิทธิ์ที่ไม่ใช่ทางมรดกต้องทำเป็นหนังสือลงลายมือชื่อทั้งผู้โอนและผู้รับโอนตาม พ.ร.บ.ลิขสิทธิ์ มาตรา 17 และถ้าไม่ระบุระยะเวลาไว้ กฎหมายถือว่าโอนกันมีกำหนดสิบปี ข้อ 6.1 จึงบังคับให้เลือกว่าตลอดอายุคุ้มครองหรือกี่ปี ไม่ปล่อยว่าง

• ส่วนที่เป็นค่าโอนลิขสิทธิ์ในเนื้อหาเดิมของเว็บไซต์ เป็นค่าแห่งลิขสิทธิ์ตามมาตรา 40(3) ผู้ซื้อที่เป็นนิติบุคคลต้องหักภาษี ณ ที่จ่ายร้อยละ 3 ตามคำสั่งกรมสรรพากร ที่ ท.ป.4/2528 ข้อ 3/2
• ส่วนที่เป็นค่าตัวโดเมนและซอร์สโค้ด เป็นการขายทรัพย์สิน ไม่ใช่ค่าบริการหรือค่าสิทธิ โดยทั่วไปไม่มีหน้าที่หักภาษี ณ ที่จ่ายสำหรับการซื้อขายทรัพย์สินระหว่างเอกชน แต่ผู้ขายยังมีหน้าที่เสียภาษีเงินได้จากกำไรที่เกิดขึ้นตามปกติ
• ถ้าผู้ขายเป็นผู้ประกอบการจดทะเบียนภาษีมูลค่าเพิ่มและการขายนี้เป็นการขายทรัพย์สินที่ใช้ในกิจการ อาจต้องเรียกเก็บภาษีมูลค่าเพิ่มด้วย ให้ตรวจกับผู้ทำบัญชีตามลักษณะการประกอบกิจการจริง

เปิดแบบฟอร์มฉบับนี้ — 349 บาท

สัญญาจ้างที่ปรึกษา — สถาบันการศึกษาเป็นที่ปรึกษา

• ข้อ 5.2 ให้ที่ปรึกษาชดใช้ความเสียหายที่เกิดขึ้นจริง รวมทั้งความเสียหายเกี่ยวเนื่องที่คาดเห็นได้ ไม่มีเพดาน — ที่ปรึกษาควรต่อรองเพดานความรับผิดไม่เกินค่าจ้างตามสัญญา หรือทำประกันภัยวิชาชีพ
• ข้อ 6(ก) ผู้ว่าจ้างเลิกสัญญาได้ถ้าที่ปรึกษาแก้ไขไม่ «พอใจ» ภายในกำหนด — เป็นดุลพินิจฝ่ายเดียว ควรตั้งวันแก้ไขให้พอ (15–30 วัน) และเก็บหลักฐานการแก้ไขทุกครั้ง
• ข้อ 6(ข) เลิกสัญญาได้ทันทีเมื่อ «มีเหตุให้เชื่อได้ว่า» เสร็จไม่ทัน — ที่ปรึกษาควรรายงานความคืบหน้าเป็นหนังสือสม่ำเสมอ
• ข้อ 7.2–7.3 ห้ามที่ปรึกษารับค่านายหน้า ส่วนลด หรือผลประโยชน์จากผู้ขายวัสดุ/สิทธิบัตรที่แนะนำให้ผู้ว่าจ้างใช้ — ฝ่าฝืนเป็นผิดสัญญา
• ข้อ 7.4–7.5 ผลงานและลิขสิทธิ์ตกเป็นของผู้ว่าจ้างทั้งหมด — ถ้าสถาบันต้องการนำผลงานไปเผยแพร่ทางวิชาการหรือใช้สอน ต้องขอเป็นหนังสือก่อน หรือแก้ข้อนี้ก่อนลงนาม

เปิดแบบฟอร์มฉบับนี้ — 349 บาท

บันทึกข้อตกลง (MOA) — สถาบันการศึกษากับหน่วยงานภายนอก

• ข้อ 6 ยกให้ไปตกลงกันเป็นรายโครงการ — ก่อนเริ่มโครงการย่อยแต่ละเรื่อง ต้องทำข้อตกลงเรื่องเจ้าของผลงานเป็นหนังสือ มิฉะนั้นลิขสิทธิ์ตกเป็นของผู้สร้างสรรค์ตามกฎหมายลิขสิทธิ์
• ข้อ 7 กำหนดปีที่ต้องรักษาความลับหลังบันทึกสิ้นสุด — 2–5 ปีเป็นค่าที่ใช้กันทั่วไป

เปิดแบบฟอร์มฉบับนี้ — 149 บาท

คำรับรองพนักงาน ทรัพย์สินทางปัญญาและความลับทางการค้า

ลิขสิทธิ์ในงานที่ลูกจ้างสร้างสรรค์ในหน้าที่เป็นของลูกจ้าง เว้นแต่จะ ทำเป็นหนังสือตกลงกันไว้เป็นอย่างอื่น (พ.ร.บ.ลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 มาตรา 9) และการโอนลิขสิทธิ์ต้องทำเป็นหนังสือลงลายมือชื่อทั้งผู้โอนและผู้รับโอน (มาตรา 17) หนังสือที่พนักงานลงนามฝ่ายเดียวอาจไม่พอ ฉบับนี้จึงให้นายจ้างลงนามตกลงข้อ 6 ข้อ 7 และข้อ 10 ไว้ท้ายหนังสือ งานที่สร้างสรรค์ไว้ก่อนวันลงนาม ถ้าต้องการให้เป็นของนายจ้าง ควรทำสัญญาโอนลิขสิทธิ์แยกระบุชื่องาน

สิทธิของผู้สร้างสรรค์ที่จะได้รับการระบุชื่อและห้ามบิดเบือนงานจนเสียชื่อเสียง ยังอยู่กับพนักงาน เว้นแต่ตกลงกันเป็นลายลักษณ์อักษร (มาตรา 18) ข้อ 6.3 จึงเขียนเป็นการตกลงไม่ใช้สิทธิขัดขวางการใช้งานของนายจ้าง ผลงานที่ทำโดยเครื่องมือปัญญาประดิษฐ์ล้วนโดยไม่มีการสร้างสรรค์ของมนุษย์อาจไม่ได้รับความคุ้มครองลิขสิทธิ์ นายจ้างจึงควรคุ้มครองงานเหล่านั้นด้วยการรักษาความลับไปพร้อมกัน

• เปิดเผยข้อมูลลับ ส่งงานเข้าอีเมลหรือคลาวด์ส่วนตัว หรือป้อนข้อมูลเข้าบริการปัญญาประดิษฐ์สาธารณะ (ข้อ 3 และข้อ 4) เป็นการฝ่าฝืนคำสั่งอันชอบด้วยกฎหมายของนายจ้าง ซึ่งอาจเป็นเหตุให้ลงโทษทางวินัย และในกรณีร้ายแรงอาจเลิกจ้างได้ตามกฎหมายคุ้มครองแรงงาน (ป.พ.พ. มาตรา 583) พนักงานต้องชดใช้ความเสียหายจริง ถ้าข้อมูลเป็นข้อมูลส่วนบุคคล นายจ้างต้องแจ้งเหตุละเมิดต่อสำนักงานคุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคลภายใน 72 ชั่วโมงนับแต่ทราบ (พ.ร.บ.คุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล พ.ศ. 2562 มาตรา 37(4)) จึงต้องแจ้งทันทีตามข้อ 3.3
• ติดตั้งโปรแกรมเถื่อน (ข้อ 5) ทำให้นายจ้างเสี่ยงถูกฟ้องละเมิดลิขสิทธิ์โปรแกรมคอมพิวเตอร์ ซึ่งมีโทษทางอาญาตามกฎหมายลิขสิทธิ์ และนายจ้างต้องร่วมรับผิดทางแพ่งกับลูกจ้างในผลแห่งละเมิดที่ทำในทางการที่จ้าง (ป.พ.พ. มาตรา 425) นายจ้างจึงควรคุมสิทธิติดตั้งโปรแกรมด้วย
• เปิดเผยความลับที่รู้มาเพราะหน้าที่ อาจเป็นความผิดอาญาตามประมวลกฎหมายอาญาหรือกฎหมายเฉพาะด้วย ความรับผิดทางอาญาไม่อาจตกลงกันในหนังสือนี้ได้ ฉบับนี้จึงไม่เขียนว่า «รับผิดทางอาญาแต่เพียงผู้เดียว» อย่างที่แบบเก่าเขียน

เปิดแบบฟอร์มฉบับนี้ — 149 บาท

สัญญาว่าจ้างทำงาน (พนักงานประจำ)

สัญญานี้เป็นจ้างแรงงานตาม ป.พ.พ. มาตรา 575 และ พ.ร.บ.คุ้มครองแรงงาน พ.ศ. 2541 ใช้บังคับเต็มที่ ไม่ว่าสัญญาจะเขียนไว้อย่างไร ข้อตกลงที่ให้สิทธิลูกจ้างน้อยกว่าที่กฎหมายกำหนดไม่มีผล และข้อบังคับหรือข้อตกลงที่ทำให้นายจ้างได้เปรียบลูกจ้างเกินสมควร ศาลสั่งให้มีผลเท่าที่เป็นธรรมได้ตามมาตรา 14/1 ข้อ 10.1 ยืนยันหลักนี้ สัญญาจ้างแรงงานไม่ต้องทำเป็นหนังสือ แต่ควรทำ เพราะเป็นหลักฐานเรื่องค่าจ้าง หน้าที่ และการโอนลิขสิทธิ์

ลิขสิทธิ์ในงานที่ลูกจ้างสร้างสรรค์ในการทำงานเป็นของลูกจ้าง เว้นแต่ตกลงกันเป็นหนังสือ นายจ้างได้เพียงสิทธิเผยแพร่งานตามวัตถุประสงค์ของการจ้าง ตาม พ.ร.บ.ลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 มาตรา 9 ข้อ 5.2 จึงโอนลิขสิทธิ์ให้นายจ้างเป็นหนังสือ

เปิดแบบฟอร์มฉบับนี้ — 249 บาท

สัญญาจ้าง Organizer จัดงาน (Event / งานเปิดตัว / นิทรรศการ / บูธ)

• ค่าจัดงานมี VAT 7% · ผู้ว่าจ้างนิติบุคคลหัก ณ ที่จ่าย 3% จากค่าจ้าง (จ้างทำของ/บริการ) · ค่าโฆษณาที่รวมในงาน ถ้าแยกรายการหัก 2% · เงินทดรองจ่ายที่มีใบเสร็จในนามผู้ว่าจ้าง ไม่หัก
• ค่าลิขสิทธิ์เพลงที่จ่ายให้องค์กรจัดเก็บ (เช่น MCT/MPC) หัก 3% ค่าสิทธิ — ระบุว่าใครจ่าย (ข้อ 6.2 ให้ผู้รับจ้าง)

เปิดแบบฟอร์มฉบับนี้ — 249 บาท

สัญญาเช่าสถานที่จัดกิจกรรม

เพลงในงานต้องได้รับอนุญาต การเปิดเพลงหรือเล่นดนตรีในที่สาธารณะเป็นการเผยแพร่ต่อสาธารณชน ซึ่งเป็นสิทธิแต่ผู้เดียวของเจ้าของลิขสิทธิ์ตาม พ.ร.บ.ลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 มาตรา 15 ข้อ 3.2 ให้ผู้เช่าเป็นผู้ขออนุญาต การขายหรือให้บริการเครื่องดื่มแอลกอฮอล์อยู่ในบังคับ พ.ร.บ.ควบคุมเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ พ.ศ. 2551 และการใช้เสียงอยู่ในข้อบัญญัติท้องถิ่น ให้ตรวจเงื่อนไขและใบอนุญาตก่อนวันงาน

เปิดแบบฟอร์มฉบับนี้ — 249 บาท

สัญญาจ้างผู้บริหารธุรกิจขนาดเล็ก

ลิขสิทธิ์ในงานที่ลูกจ้างสร้างในการทำงานเป็นของลูกจ้าง เว้นแต่ตกลงเป็นหนังสือ ตาม พ.ร.บ.ลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 มาตรา 9 ข้อ 5.2 จึงโอนไว้

เปิดแบบฟอร์มฉบับนี้ — 349 บาท

สัญญาจ้างผู้เชี่ยวชาญ

งานที่สร้างสรรค์ขึ้นโดยการรับจ้าง ผู้ว่าจ้างเป็นผู้มีลิขสิทธิ์เว้นแต่ตกลงกันเป็นอย่างอื่น (พ.ร.บ.ลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 มาตรา 10) ข้อ 5.1 ยืนยันให้เป็นของผู้ว่าจ้าง และข้อ 5.2 สงวนแบบฟอร์มและเครื่องมือเดิมของผู้เชี่ยวชาญไว้ พร้อมอนุญาตให้ผู้ว่าจ้างใช้ส่วนที่อยู่ในเอกสาร ให้ผู้เชี่ยวชาญทำรายการเครื่องมือเดิมแนบไว้ตั้งแต่วันลงนามถ้าผู้เชี่ยวชาญใช้แบบฟอร์มหรือเครื่องมือของตนที่มีอยู่ก่อน ควรเปิดทางเลือกสงวนเครื่องมือเดิมก่อนลงนาม สิทธิทางศีลธรรมของผู้สร้างสรรค์โอนกันไม่ได้ ข้อ 5.3 จึงเขียนเป็นการตกลงไม่ใช้สิทธิขัดขวางการใช้งาน เท่าที่กฎหมายเปิดให้ตกลงได้

สัญญานี้อนุญาตให้ใช้ … ให้ขอดูการตั้งค่าว่าบัญชีที่ใช้ไม่นำข้อมูลไปฝึกระบบ และให้ผู้เชี่ยวชาญระบุในรายงานเมื่อส่วนสำคัญจัดทำด้วยเครื่องมือสัญญานี้ห้ามนำข้อมูลของผู้ว่าจ้างเข้าเครื่องมือปัญญาประดิษฐ์โดยไม่ได้รับอนุญาตเป็นหนังสือ ผลงานที่สร้างโดยเครื่องมือปัญญาประดิษฐ์ล้วนโดยไม่มีการสร้างสรรค์ของมนุษย์อาจไม่ได้รับความคุ้มครองลิขสิทธิ์เต็มที่ ผู้เชี่ยวชาญจึงต้องตรวจและรับผิดชอบคำปรึกษาเอง

เปิดแบบฟอร์มฉบับนี้ — 249 บาท

สัญญาว่าจ้างทำงาน (มีกำหนดเวลา)

งานที่ลูกจ้างสร้างสรรค์ในการทำงาน ลิขสิทธิ์เป็นของลูกจ้างเว้นแต่ตกลงเป็นหนังสือ ตาม พ.ร.บ.ลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 มาตรา 9 ข้อ 7.2 จึงโอนผลงานโครงการเป็นของนายจ้าง การเก็บข้อมูลลูกจ้างต้องมีฐานทางกฎหมายตาม พ.ร.บ.คุ้มครองข้อมูลส่วนบุคคล พ.ศ. 2562 มาตรา 24

เปิดแบบฟอร์มฉบับนี้ — 249 บาท

สัญญาจ้างผลิตอาหารหรือเบเกอรี

สูตรอาหารไม่ได้รับความคุ้มครองลิขสิทธิ์ในตัวสูตรเอง สิ่งที่คุ้มครองได้จริงคือความลับทางการค้าตาม พ.ร.บ.ความลับทางการค้า พ.ศ. 2545 มาตรา 3 ซึ่งมีเงื่อนไขว่าเจ้าของต้องใช้วิธีการที่เหมาะสมรักษาไว้เป็นความลับ ข้อ 2.2 จึงบังคับให้ผู้ผลิตจำกัดการเข้าถึงสูตรและใช้เฉพาะเพื่อสัญญานี้ ถ้าผู้ว่าจ้างส่งสูตรให้โดยไม่มีข้อตกลงความลับเลย เมื่อผู้ผลิตนำไปใช้กับร้านอื่น การพิสูจน์ว่าเป็นการละเมิดความลับทางการค้าจะยากมาก

เปิดแบบฟอร์มฉบับนี้ — 349 บาท

สัญญาแบ่งหน้าที่และค่าใช้จ่ายระหว่างผู้ก่อตั้ง

ผู้ก่อตั้งไม่ใช่ลูกจ้างและไม่ได้รับจ้าง งานที่ผู้ก่อตั้งสร้างขึ้นจึงเป็นลิขสิทธิ์ของผู้ก่อตั้งผู้นั้นเอง พ.ร.บ.ลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 มาตรา 9 ใช้กับงานของลูกจ้าง และมาตรา 10 ใช้กับงานที่รับจ้าง ทั้งสองมาตราไม่ใช้กับผู้ก่อตั้งที่ทำงานเพื่อกิจการของตนเอง ถ้าไม่มีการโอน ผู้ก่อตั้งที่ออกไปอาจเอาซอฟต์แวร์หรือแบบที่ตนเขียนไปด้วย ข้อ 4.1 และข้อ 6.2 จึงบังคับให้โอนให้บริษัท และข้อ 4.3 ให้บัญชีโดเมนและสื่อสังคมเปิดในชื่อที่ทุกคนเข้าถึงได้

เปิดแบบฟอร์มฉบับนี้ — 349 บาท

สัญญาจ้างฟรีแลนซ์รายโปรเจกต์ (จ่ายตามงวดงาน)

• งานที่สร้างสรรค์ขึ้นโดยการรับจ้าง ลิขสิทธิ์เป็นของ «ผู้ว่าจ้าง» ตั้งแต่ต้น เว้นแต่ตกลงกันไว้เป็นอย่างอื่น (พ.ร.บ.ลิขสิทธิ์ ม.10) — ฟรีแลนซ์จำนวนมากเข้าใจว่าตัวเองเป็นเจ้าของจนกว่าจะโอน ซึ่งไม่ใช่ ฟรีแลนซ์ที่อยากเก็บลิขสิทธิ์ไว้เองต้องเขียนไว้ในสัญญา ไม่ใช่เงียบไว้
• ตรงข้ามกับลูกจ้าง ซึ่งงานที่ทำในหน้าที่ลิขสิทธิ์ยังเป็นของลูกจ้าง นายจ้างได้เพียงสิทธินำออกเผยแพร่ตามวัตถุประสงค์ของการจ้าง เว้นแต่ทำเป็นหนังสือตกลงกันไว้เป็นอย่างอื่น (ม.9)
• ธรรมสิทธิ์โอนกันไม่ได้ ผู้สร้างสรรค์ยังมีสิทธิแสดงตนว่าเป็นผู้สร้างสรรค์ และห้ามผู้รับโอนบิดเบือนหรือดัดแปลงงานจนเสียชื่อเสียงของตน แม้โอนลิขสิทธิ์ไปหมดแล้ว (ม.18) — เว้นแต่ตกลงเป็นลายลักษณ์อักษร
• ข้อ 5.1 ผูกการได้สิทธิไว้กับการจ่ายค่าจ้างครบของงวดนั้น ซึ่งเป็นเครื่องมือต่อรองที่สำคัญที่สุดของฟรีแลนซ์ — อย่าตัดออก
• ข้อ 5.2 กันเครื่องมือ แม่แบบ และความรู้เดิมของฟรีแลนซ์ไว้ ไม่ให้ถูกกวาดไปกับผลงาน

เปิดแบบฟอร์มฉบับนี้ — 249 บาท

สัญญาจ้างออกแบบกราฟิก

• ผู้ว่าจ้างที่เป็นนิติบุคคลต้องหักภาษี ณ ที่จ่าย ร้อยละ 3 ของค่าบริการก่อน VAT ตาม ท.ป.4/2528 ข้อ 8 เมื่อยอดตามสัญญาตั้งแต่ 1,000 บาท แม้แบ่งจ่ายเป็นมัดจำกับงวดที่เหลือ และต้องออกหนังสือรับรองการหักภาษีทุกครั้ง — มัดจำก็ถูกหัก 3% ด้วย ไม่ใช่หักเฉพาะงวดสุดท้าย

• ผู้ว่าจ้างที่เป็นบุคคลธรรมดาไม่มีหน้าที่หัก 3% ตามคำสั่งนี้

• นักออกแบบบุคคลธรรมดามีเงินได้ตาม ม.40(2) หรือ 40(8) แล้วแต่ลักษณะงานและการลงทุน ซึ่งหักค่าใช้จ่ายได้ไม่เท่ากัน · ถ้ามีการโอนลิขสิทธิ์และได้ค่าตอบแทนแยกต่างหาก อาจเป็นเงินได้ตาม ม.40(3) ซึ่งคนละเกณฑ์อีก ให้ตรวจตามข้อเท็จจริงก่อนยื่น

• รายรับเกิน 1.8 ล้านบาทต่อปี ต้องจดทะเบียน VAT · ผู้ที่ยังไม่จดไม่มีสิทธิเรียกเก็บ

• ค่าฟอนต์และภาพสต็อกที่ซื้อแทนลูกค้าให้แยกบรรทัดในใบแจ้งหนี้ พร้อมแนบใบเสร็จ อย่ารวมกับค่าบริการ เพราะจะถูกหัก 3% ทั้งก้อนโดยไม่จำเป็น

• งานที่สร้างสรรค์ขึ้นโดยการรับจ้าง ลิขสิทธิ์เป็นของ «ผู้ว่าจ้าง» ตั้งแต่ต้น เว้นแต่ตกลงกันไว้เป็นอย่างอื่น (พ.ร.บ.ลิขสิทธิ์ ม.10) — นักออกแบบจำนวนมากเชื่อว่าตัวเองเป็นเจ้าของจนกว่าจะโอน ซึ่งไม่ใช่ · สวิตช์ «โอนลิขสิทธิ์» ที่ไม่ติ๊ก คือการตกลงเป็นอย่างอื่นตาม ม.10 ต้องเขียนขอบเขตการใช้ไว้ในผนวก 1 ให้ชัด ไม่ใช่ปล่อยว่าง

• ตรงข้ามกับงานของลูกจ้าง ซึ่งลิขสิทธิ์ยังเป็นของลูกจ้าง นายจ้างได้เพียงสิทธินำออกเผยแพร่ตามวัตถุประสงค์ของการจ้าง เว้นแต่ทำเป็นหนังสือตกลงกันไว้เป็นอย่างอื่น (ม.9) — บริษัทที่มีกราฟิกดีไซเนอร์ประจำมักเข้าใจผิดข้อนี้

• ธรรมสิทธิ์โอนกันไม่ได้ ผู้สร้างสรรค์ยังมีสิทธิแสดงตนว่าเป็นผู้สร้างสรรค์ และห้ามผู้รับโอนบิดเบือน ตัดทอน หรือดัดแปลงงานจนเกิดความเสียหายต่อชื่อเสียงของตน แม้โอนลิขสิทธิ์ไปหมดแล้ว (ม.18) เว้นแต่ตกลงเป็นลายลักษณ์อักษร

• ลิขสิทธิ์ไม่คุ้มครองแนวความคิด คุ้มครองเฉพาะการแสดงออก (ม.6 วรรคสอง) — คู่แข่งที่ทำงานคล้ายกันด้วยแนวคิดเดียวกันแต่แสดงออกต่างกัน ไม่เป็นการละเมิด

• แบบร่างที่ไม่ถูกเลือกยังเป็นของผู้ออกแบบ (ข้อ 5.2) ลูกค้าเอาแบบที่ไม่ได้เลือกไปใช้เองหรือส่งให้คนอื่นทำต่อไม่ได้

• ได้ลิขสิทธิ์ในโลโก้ ไม่เท่ากับได้สิทธิในเครื่องหมายการค้า สิทธิแต่เพียงผู้เดียวในการใช้เครื่องหมายกับสินค้าเกิดขึ้นเมื่อจดทะเบียนแล้วเท่านั้น (พ.ร.บ.เครื่องหมายการค้า ม.44) ผู้ว่าจ้างต้องไปยื่นจดเองที่กรมทรัพย์สินทางปัญญา สัญญาฉบับนี้ไม่ได้ทำให้จดทะเบียนสำเร็จ

• ผู้ออกแบบไม่ควรรับประกันว่าโลโก้จะจดทะเบียนได้ เพราะนายทะเบียนอาจปฏิเสธด้วยเหตุขาดลักษณะบ่งเฉพาะ หรือเหมือนหรือคล้ายกับเครื่องหมายที่จดไว้ก่อน — ควรให้ลูกค้าสืบค้นเครื่องหมายก่อนเริ่มงานหรือก่อนนำไปใช้จริง

• ถ้าจะให้ผู้อื่นใช้เครื่องหมายการค้าที่จดทะเบียนแล้ว สัญญาอนุญาตต้องทำเป็นหนังสือและจดทะเบียนต่อนายทะเบียน (ม.68) มิฉะนั้นไม่สมบูรณ์

• สิทธิใช้ฟอนต์ของนักออกแบบไม่โอนไปกับงาน ไลเซนส์ฟอนต์ส่วนใหญ่ผูกกับผู้ใช้หรือจำนวนเครื่อง ไม่ใช่ผูกกับไฟล์งาน ถ้าลูกค้าต้องใช้ฟอนต์นั้นต่อเองต้องซื้อไลเซนส์ของตัวเอง — ข้อ 5.3 จึงบังคับให้ผู้ออกแบบเปิดเผยรายการและเงื่อนไขไลเซนส์

• ฟอนต์ไทยที่แจกฟรีไม่ได้แปลว่าใช้เชิงพาณิชย์ได้ทุกตัว บางชุดจำกัดการดัดแปลงหรือการฝังในสินค้า ให้ตรวจเงื่อนไขของผู้พัฒนาฟอนต์รายนั้นเป็นรายตัว

• ภาพสต็อกมีไลเซนส์คนละแบบ บางแบบห้ามใช้กับสินค้าที่ขายซ้ำ ห้ามใช้ทำโลโก้ หรือจำกัดจำนวนการพิมพ์ — ภาพสต็อกห้ามนำมาทำโลโก้เกือบทุกไลเซนส์ เพราะจดทะเบียนเครื่องหมายไม่ได้และชนกับคนอื่นที่ซื้อภาพเดียวกัน

• ซื้อในนามใครสำคัญ ถ้าผู้ออกแบบซื้อในนามตัวเองแล้วเลิกทำงานกัน ลูกค้าอาจขาดสิทธิทันที ให้ซื้อในนามผู้ว่าจ้างหรือโอนใบอนุญาตให้เมื่อส่งมอบ

• งานที่สร้างด้วยปัญญาประดิษฐ์มีสถานะลิขสิทธิ์ไม่แน่นอน และอาจมีปัญหาเรื่องข้อมูลที่ใช้ฝึก ถ้ามีการใช้ในงาน ควรเปิดเผยตามข้อ 5.3 เช่นเดียวกับทรัพยากรของบุคคลภายนอก

• ผนวก 1 บรีฟ ขอบเขตงาน จำนวนแบบร่าง รายการชิ้นงานและขนาด รูปแบบไฟล์ที่ส่งมอบ จำนวนรอบแก้งานและค่าแก้งานรอบถัดไป · ถ้าไม่โอนลิขสิทธิ์ ให้ระบุขอบเขตการใช้ไว้ที่นี่ (ใช้ได้กี่ปี ช่องทางใด ดัดแปลงได้หรือไม่ ให้ผู้อื่นใช้ต่อได้หรือไม่)

• รายการฟอนต์ ภาพสต็อก ปลั๊กอิน และทรัพยากรของบุคคลภายนอก พร้อมเงื่อนไขไลเซนส์และหลักฐานการซื้อสิทธิ

• วัตถุดิบที่ผู้ว่าจ้างต้องส่ง เช่น โลโก้เดิม ภาพสินค้า ข้อความ และสิทธิใช้ภาพบุคคลที่ปรากฏในงาน

• ทำสองฉบับข้อความตรงกัน ลงชื่อคู่สัญญาและพยานสองคน พร้อมลงชื่อกำกับผนวก 1 ทุกหน้า

• ผู้ออกแบบปิดอากร ตามที่ระบบคำนวณจากค่าที่กรอก และคู่ฉบับ ตามที่ระบบคำนวณจากค่าที่กรอก ผู้ว่าจ้างเป็นผู้ขีดฆ่า

• ตรวจว่าสวิตช์ลิขสิทธิ์กับสวิตช์ไฟล์ต้นฉบับตรงกับที่ตกลงกันจริง สองช่องนี้คือสิ่งที่ทะเลาะกันมากที่สุดหลังส่งงาน

• ถ้าผู้ออกแบบรับงานในนามนิติบุคคล ให้ตรวจอำนาจลงนามตามหนังสือรับรองและเงื่อนไขประทับตรา

เปิดแบบฟอร์มฉบับนี้ — 249 บาท

สัญญาจ้าง Influencer หรือ KOL

• สิทธิใช้คือไลเซนส์ที่มีขอบเขต ไม่ใช่การซื้อขาด ข้อ 5.2 จึงผูกไว้กับ ช่องทาง · เขตพื้นที่ · ระยะเวลา พร้อมกัน และเมื่อพ้นกำหนดแบรนด์ต้องหยุดใช้และถอนออกจากสื่อที่ยังเผยแพร่อยู่ · ไลเซนส์ทั่วโลกกับเฉพาะในประเทศ ราคาต่างกันมาก

• การยิงโฆษณาแบบเสียเงินเป็นคนละเรื่องกับการโพสต์ จ่ายค่าโพสต์หนึ่งครั้งแล้วเอาชิ้นงานไปยิงแอดต่อเป็นปี หรือขอสิทธิยิงโฆษณาผ่านบัญชีของครีเอเตอร์ คือข้อพิพาทเรื่องเงินที่ใหญ่ที่สุดของงานนี้ — สัญญานี้จึงทำเป็นสวิตช์ที่ต้องตีราคาตั้งแต่ต้น ไม่ใช่ปล่อยให้ไปขอความยินยอมทีหลังตอนที่ครีเอเตอร์เสียเปรียบแล้ว

• ลิขสิทธิ์เป็นของแบรนด์ตามข้อ 5.1 แต่ธรรมสิทธิ์โอนไม่ได้ ครีเอเตอร์ยังมีสิทธิแสดงว่าตนเป็นผู้สร้างสรรค์ และห้ามบิดเบือนหรือตัดทอนชิ้นงานจนเสียชื่อเสียงของตน แม้โอนลิขสิทธิ์ไปแล้ว (พ.ร.บ.ลิขสิทธิ์ ม.18) เว้นแต่ตกลงเป็นลายลักษณ์อักษร — การตัดคลิปใหม่จนความหมายเปลี่ยนแล้วยังใช้หน้าครีเอเตอร์ เข้าข้อนี้ได้

• การใช้ชื่อ ภาพ และเสียงของครีเอเตอร์เป็นสิทธิแยกจากลิขสิทธิ์ ข้อ 5.1 จำกัดไว้เฉพาะในชิ้นงานและบริบทแคมเปญ การเอาหน้าครีเอเตอร์ไปขึ้นป้าย บรรจุภัณฑ์ หรือหน้าร้าน เป็นการใช้เกินขอบเขตและอาจเป็นละเมิดตาม ป.พ.พ. ม.420 ต่างหาก

• เพลง ภาพ ฟอนต์ และคลิปของบุคคลภายนอกต้องมีสิทธิครอบคลุมถึงการโฆษณาและการใช้ซ้ำ ไลเซนส์เพลงในแอปแพลตฟอร์มมักใช้ได้เฉพาะโพสต์ปกติ ไม่ครอบคลุมการนำไปยิงแอด ให้ระบุในผนวกว่าใครเป็นผู้จัดหาและครอบคลุมแค่ไหน

• ครีเอเตอร์ที่เป็นผู้เยาว์ ต้องได้รับความยินยอมจากผู้ใช้อำนาจปกครองในการทำสัญญาและในการประมวลผลข้อมูลส่วนบุคคล (PDPA ม.20) และต้องตรวจข้อจำกัดเรื่องการใช้แรงงานเด็กหากเป็นการทำงานตามคำสั่งอย่างต่อเนื่อง

• เด็กที่ปรากฏในชิ้นงาน แม้ไม่ใช่คู่สัญญา ก็ต้องได้ความยินยอมจากผู้ปกครองสำหรับการถ่ายและการเผยแพร่เชิงพาณิชย์

• ข้อมูลผู้ชมและผู้ร่วมกิจกรรมเป็นข้อมูลส่วนบุคคล กิจกรรมแจกของเก็บชื่อ เบอร์ ที่อยู่ ต้องบอกว่าใครเป็นผู้ควบคุมข้อมูล เก็บนานเท่าใด และใช้ทำอะไรต่อ · การส่งรายชื่อผู้ร่วมกิจกรรมให้แบรนด์เป็นการเปิดเผยข้อมูล ต้องมีฐานรองรับ

• ชิ้นงานที่ใช้ปัญญาประดิษฐ์ช่วยสร้าง ควรเปิดเผยให้แบรนด์ทราบ เพราะสถานะลิขสิทธิ์ของส่วนที่ AI สร้างยังไม่แน่นอน ซึ่งกระทบข้อ 5.1 ที่โอนลิขสิทธิ์ให้แบรนด์โดยตรง · และห้ามสร้างภาพหรือเสียงเสมือนของบุคคลจริงโดยไม่ได้รับความยินยอมเป็นหนังสือ

เปิดแบบฟอร์มฉบับนี้ — 249 บาท

สัญญาแบ่งรายได้ระหว่างผู้สอนกับแพลตฟอร์ม

สัญญานี้ไม่ต้องปิดอากรแสตมป์ เพราะเป็นการอนุญาตให้ใช้ลิขสิทธิ์และแบ่งรายได้ ไม่ใช่ตราสารในบัญชีอัตราอากรแสตมป์ ข้อ 3.1 ให้แพลตฟอร์มขายในนามของตนเอง แพลตฟอร์มจึงไม่ได้เป็นตัวแทนของผู้สอน ถ้าคู่สัญญาเปลี่ยนเป็นให้แพลตฟอร์มขายหรือรับเงินในนามผู้สอน จะเป็นการตั้งตัวแทนตามบัญชีอัตราอากรแสตมป์ลักษณะ 21 ซึ่งผู้สอนในฐานะตัวการต้องเสียอากร

ผู้สอนยังเป็นเจ้าของลิขสิทธิ์ แพลตฟอร์มได้เพียงสิทธิใช้ เจ้าของลิขสิทธิ์อนุญาตให้ผู้อื่นใช้สิทธิทำซ้ำหรือเผยแพร่ได้ โดยกำหนดเงื่อนไขได้ตาม พ.ร.บ.ลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 มาตรา 15 ข้อ 1.2 กำหนดขอบเขต ช่องทาง และระยะเวลาการอนุญาต ข้อ 6.2 แก้ปัญหาที่พบบ่อยที่สุดเมื่อผู้สอนถอดคอร์ส คือผู้เรียนที่ซื้อไปแล้วต้องยังเรียนได้ เพราะแพลตฟอร์มต้องปฏิบัติตามสิ่งที่ขายไปแล้ว

ส่วนแบ่งที่ผู้สอนได้รับเป็นค่าตอบแทนการใช้ลิขสิทธิ์ตามประมวลรัษฎากร มาตรา 40(3) แพลตฟอร์มที่เป็นนิติบุคคลต้องหักภาษี ณ ที่จ่ายตามคำสั่งกรมสรรพากร ที่ ท.ป.4/2528 ข้อ 3/2 ถ้าผู้สอนอยู่ต่างประเทศ ให้ตรวจมาตรา 70 และอนุสัญญาภาษีซ้อน แพลตฟอร์มที่จดทะเบียนภาษีมูลค่าเพิ่มออกใบกำกับภาษีแก่ผู้เรียนตามมาตรา 78/1 และ 86

เปิดแบบฟอร์มฉบับนี้ — 349 บาท

สัญญาจ้างออกแบบตกแต่งภายใน

พ.ร.บ.ลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 มาตรา 10 ให้ลิขสิทธิ์ในงานที่สร้างขึ้นโดยการรับจ้างเป็นของผู้ว่าจ้าง เว้นแต่ตกลงกันไว้เป็นอย่างอื่น แต่วงการออกแบบมักตกลงให้ผู้ออกแบบถือลิขสิทธิ์ไว้ ข้อ 6 จึงให้เลือกและเขียนผลของทั้งสองทาง

• ผู้ว่าจ้างเป็นเจ้าของ — ตรงกับค่าเริ่มต้นของมาตรา 10 ผู้ออกแบบยังใช้เป็นผลงานนำเสนอได้
• ผู้ออกแบบเป็นเจ้าของ — ผู้ว่าจ้างได้สิทธิสร้างตามแบบที่พื้นที่นี้หนึ่งครั้งและซ่อมแซมในอนาคต แต่เอาแบบไปสร้างที่อื่นหรือขายต่อไม่ได้ ซึ่งเป็นการใช้สิทธิแต่ผู้เดียวของเจ้าของลิขสิทธิ์ตามมาตรา 15
• สิทธิของผู้สร้างสรรค์ไม่ย้ายไปไหน — ตามมาตรา 18 ผู้ออกแบบยังมีสิทธิแสดงว่าเป็นผู้สร้างสรรค์และห้ามการบิดเบือนที่เสียหายต่อชื่อเสียง แม้ลิขสิทธิ์เป็นของผู้ว่าจ้างแล้ว

เปิดแบบฟอร์มฉบับนี้ — 349 บาท

สัญญาอนุญาตให้ใช้สิทธิในทรัพย์สินทางปัญญา

• สิทธิบัตร/อนุสิทธิบัตร: สัญญาอนุญาตให้ใช้สิทธิต้องทำเป็นหนังสือและจดทะเบียนต่อกรมทรัพย์สินทางปัญญา มิฉะนั้นเป็นโมฆะ (พ.ร.บ.สิทธิบัตร ม.41) — ลงนามแล้วต้องไปจดภายในเวลาอันควร ค่าธรรมเนียมหลักร้อย

• เครื่องหมายการค้า: สัญญาอนุญาตต้องทำเป็นหนังสือและจดทะเบียน (พ.ร.บ.เครื่องหมายการค้า ม.68) และผู้อนุญาตต้องควบคุมคุณภาพได้ — ข้อ 4.2/6 ของแบบนี้รองรับ

• ลิขสิทธิ์: ไม่ต้องจดทะเบียน แต่ต้องทำเป็นหนังสือ (พ.ร.บ.ลิขสิทธิ์ ม.15, 17) · ความลับทางการค้า/know-how: ไม่ต้องจดทะเบียน ใช้ข้อ 5 เป็นหลัก

• สำเนาสิทธิบัตร/อนุสิทธิบัตร/หนังสือสำคัญเครื่องหมายการค้า/หลักฐานลิขสิทธิ์ · เอกสารเทคนิคและมาตรฐานคุณภาพ · แผนถ่ายทอด · รูปแบบการใช้เครื่องหมาย · แบบรายงานยอดและตารางชำระ · หนังสือรับรอง/บัตร

เปิดแบบฟอร์มฉบับนี้ — 349 บาท

สัญญาซื้อขายคอมพิวเตอร์ โทรศัพท์มือถือ และอุปกรณ์ไอที

โน้ตบุ๊กที่ร้านติดตั้งวินโดวส์หรือโปรแกรมสำนักงานแบบไม่มีลิขสิทธิ์ ผู้ใช้เครื่องที่นำไปใช้ในธุรกิจอาจถูกดำเนินคดีละเมิดลิขสิทธิ์เอง ข้อ 5.2 ให้ร้านรับผิดแทน แต่ถ้าเป็นองค์กรควรตรวจใบอนุญาตเองด้วย ฟีเจอร์ปัญญาประดิษฐ์ในเครื่องรุ่นใหม่หลายอย่างทำงานผ่านบัญชีและบริการคลาวด์ของผู้ผลิต ผู้ซื้อต้องสมัครบัญชีของตนเองและยอมรับเงื่อนไขของผู้ให้บริการนั้น บางฟีเจอร์อาจยังไม่เปิดในประเทศไทยหรือในภาษาไทย ถ้าร้านโฆษณาว่ามีฟีเจอร์ใด ให้จดไว้ในใบเสนอราคาหรือเอกสารแนบท้าย

เปิดแบบฟอร์มฉบับนี้ — 249 บาท

สัญญาเช่าคอมพิวเตอร์ โน้ตบุ๊ก และอุปกรณ์ไอที

องค์กรที่ใช้ซอฟต์แวร์ละเมิดลิขสิทธิ์ในเครื่องที่เช่ามาอาจถูกดำเนินคดีเอง แม้ผู้ให้เช่าเป็นผู้ติดตั้ง ข้อ 5.1 ให้ผู้ให้เช่ารับผิดแทนในส่วนที่ตนติดตั้ง แต่ซอฟต์แวร์ที่พนักงานติดตั้งเองเป็นความรับผิดชอบของผู้เช่า ควรกำหนดสิทธิผู้ใช้ไม่ให้พนักงานติดตั้งโปรแกรมเองได้

เปิดแบบฟอร์มฉบับนี้ — 349 บาท

สัญญาจ้างไลฟ์ขายสินค้า

• ขายผ่านไลฟ์ = ตลาดแบบตรง ตามกฎหมายว่าด้วยขายตรงและตลาดแบบตรง ผู้ประกอบธุรกิจ (ร้าน) ต้องจดทะเบียนกับ สคบ. ก่อนขาย และผู้ซื้อมีสิทธิบอกเลิกสัญญาคืนสินค้าได้ภายใน 7 วัน — ร้านต้องเผื่อเรื่องนี้ไว้ในเงื่อนไขคืนสินค้าและในยอดขายที่ใช้คำนวณค่าตอบแทนของผู้รับจ้าง
• คนไลฟ์คือ "ผู้โฆษณา" จึงอาจร่วมรับผิดกับร้านได้ถ้าข้อความเกินจริงหรือทำให้เข้าใจผิด ทั้งทางกฎหมายคุ้มครองผู้บริโภคและกฎหมายว่าด้วยการกระทำความผิดเกี่ยวกับคอมพิวเตอร์ — ให้ยึดบทพูดและข้อมูลที่ผู้ว่าจ้างอนุมัติเป็นหนังสือ และเก็บหลักฐานการอนุมัติไว้
• สินค้าที่ต้องขออนุญาตโฆษณาก่อน: อาหาร เครื่องสำอาง ยา เครื่องมือแพทย์ และบริการสุขภาพ — ต้องมีเลขที่ใบอนุญาตโฆษณาและพูดได้เฉพาะภายในขอบเขตที่ได้รับอนุญาต ห้ามอวดอ้างสรรพคุณรักษาโรค
• ห้ามโฆษณาเด็ดขาด: เครื่องดื่มแอลกอฮอล์ ผลิตภัณฑ์ยาสูบ และยาที่ห้ามโฆษณาต่อประชาชน — รวมถึงการโชว์ขวด ฉลาก หรือตราสินค้าในไลฟ์
• เพลงและสื่อประกอบไลฟ์ ต้องมีสิทธิใช้งาน มิฉะนั้นเสี่ยงถูกปิดไลฟ์หรือถูกเรียกค่าเสียหายตามกฎหมายลิขสิทธิ์

เปิดแบบฟอร์มฉบับนี้ — 249 บาท

บันทึกข้อตกลง (MOA) — ระหว่างธุรกิจ/องค์กรทั่วไป

• ข้อ 6 ยกให้ตกลงกันเป็นรายโครงการ — ก่อนเริ่มโครงการย่อยแต่ละเรื่องต้องทำข้อตกลงเรื่องเจ้าของผลงานเป็นหนังสือ ไม่งั้นลิขสิทธิ์ตกเป็นของผู้สร้างสรรค์ตามกฎหมายลิขสิทธิ์
• ข้อ 7 ระยะเวลารักษาความลับหลังสิ้นสุด 2–5 ปีเป็นค่าที่ใช้กันทั่วไป — ถ้าความร่วมมือเกี่ยวกับสูตร กระบวนการผลิต หรือฐานลูกค้า ควรทำสัญญารักษาความลับ (NDA) แยกอีกฉบับที่ละเอียดกว่านี้

เปิดแบบฟอร์มฉบับนี้ — 149 บาท

สัญญาจ้างบริการแบบรายเดือน (Retainer)

• ถ้าผู้ให้บริการเห็นข้อมูลลูกค้าหรือพนักงานของผู้ว่าจ้าง ผู้ว่าจ้างเป็นผู้ควบคุมข้อมูล ผู้ให้บริการเป็นผู้ประมวลผล ต้องทำตามคำสั่งที่ชอบด้วยกฎหมายเท่านั้น มีมาตรการรักษาความมั่นคงปลอดภัย และจัดทำบันทึกรายการประมวลผล (PDPA ม.37(4), 39, 40)
• แจ้งเหตุละเมิดข้อมูลให้ทันเวลาที่ผู้ว่าจ้างต้องแจ้งสำนักงานภายใน 72 ชั่วโมง และห้ามใช้ผู้ประมวลผลช่วงหรือส่งข้อมูลไปต่างประเทศโดยไม่ได้รับอนุญาต (ม.28–29) — เอเจนซีที่ใช้ทีมงานหรือเครื่องมือในต่างประเทศต้องขออนุญาตก่อน
• ใช้ข้อมูลนอกเหนือคำสั่ง ทำให้ผู้ให้บริการกลายเป็นผู้ควบคุมข้อมูลเองในส่วนนั้น ซึ่งมีหน้าที่และโทษหนักกว่าเดิม (ม.40 วรรคท้าย)
• งานที่สร้างสรรค์ขึ้นโดยการรับจ้าง ลิขสิทธิ์เป็นของผู้ว่าจ้างตั้งแต่ต้น เว้นแต่ตกลงเป็นอย่างอื่น (พ.ร.บ.ลิขสิทธิ์ ม.10) — สวิตช์ในข้อ 8.1 ที่ไม่ติ๊กคือการตกลงเป็นอย่างอื่น · ส่วนธรรมสิทธิ์โอนกันไม่ได้ (ม.18) แม้โอนลิขสิทธิ์แล้ว
• วิธีทำงานและแม่แบบของผู้ให้บริการไม่ถูกกวาดไปกับผลงาน (ข้อ 8.2) เพราะต้องใช้กับลูกค้ารายอื่นได้ ตราบที่ไม่เอาความลับของผู้ว่าจ้างไปด้วย

เปิดแบบฟอร์มฉบับนี้ — 249 บาท

สัญญาอนุญาตให้ใช้เพลงหรือเสียง

สัญญาอนุญาตให้ใช้ลิขสิทธิ์ไม่มีในบัญชีอัตราอากรแสตมป์ จึงไม่ต้องปิดอากรเลย และใบรับเงินค่าตอบแทนก็ไม่ต้องปิด เพราะลักษณะ 28 (ใบรับ) จำกัดเฉพาะใบรับรางวัลสลากกินแบ่งของรัฐบาล ใบรับการโอนอสังหาริมทรัพย์ และใบรับการขายหรือโอนยานพาหนะที่จดทะเบียนเท่านั้น

การอนุญาตให้ใช้ลิขสิทธิ์ไม่ต้องจดทะเบียนและไม่มีแบบบังคับ แต่ควรทำเป็นหนังสือเสมอ เพราะสิ่งที่ต้องพิสูจน์เมื่อเกิดข้อพิพาทคือ ผู้อนุญาตถือสิทธิชั้นใด และ ขอบเขตที่อนุญาตกว้างแค่ไหน ซึ่งพยานบุคคลพิสูจน์ได้ยาก

ค่าตอบแทนการอนุญาตให้ใช้ลิขสิทธิ์เป็นค่าแห่งลิขสิทธิ์ตามประมวลรัษฎากร มาตรา 40(3) ไม่ใช่ค่าจ้างทำของ ถ้าผู้รับอนุญาตเป็นบริษัท ห้างหุ้นส่วนนิติบุคคล หรือนิติบุคคลอื่น ต้องหักภาษี ณ ที่จ่ายร้อยละ 3 ตามคำสั่งกรมสรรพากร ที่ ท.ป.4/2528 ข้อ 3/2 และนำส่งภายในวันที่ 7 ของเดือนถัดไป พร้อมออกหนังสือรับรองการหักภาษีให้ผู้อนุญาต

• ถ้าผู้รับอนุญาตเป็นบุคคลธรรมดา ไม่มีหน้าที่หักภาษี ณ ที่จ่าย แต่ผู้อนุญาตยังต้องนำเงินได้ไปยื่นแบบเอง
• การอนุญาตให้ใช้ลิขสิทธิ์เป็นการให้บริการในระบบภาษีมูลค่าเพิ่ม หากผู้อนุญาตจดทะเบียน VAT ต้องเรียกเก็บและออกใบกำกับภาษี
• ถ้าสัญญารวมทั้งการจ้างแต่งหรือบันทึกเสียงใหม่ กับการอนุญาตใช้งานเดิม ให้แยกบรรทัดในใบแจ้งหนี้ เพราะค่าจ้างผลิตหักร้อยละ 3 ตามข้อ 8 ส่วนค่าอนุญาตหักร้อยละ 3 ตามข้อ 3/2 อัตราเท่ากันแต่คนละประเภทเงินได้ มีผลต่อการยื่นแบบและการหักค่าใช้จ่ายของผู้รับเงิน
• จ่ายค่าสิทธิให้ผู้รับที่อยู่ต่างประเทศมีกฎคนละชุด ต้องตรวจอนุสัญญาภาษีซ้อนก่อนจ่าย

เพลงที่ได้ยินหนึ่งเพลงมีงานอันมีลิขสิทธิ์ซ้อนกันอยู่สองชั้น

สิทธิของนักแสดง — นักร้องและนักดนตรีที่บรรเลงในไฟล์นั้นมีสิทธิของตนเองตาม พ.ร.บ.ลิขสิทธิ์ ม.44–52 แยกจากลิขสิทธิ์อีกชั้น เจ้าของมาสเตอร์ที่ไม่ได้เคลียร์กับนักดนตรีตั้งแต่ตอนบันทึก อาจอนุญาตให้ใช้ไม่ได้เต็มที่ ข้อ 4 จึงบังคับให้ระบุ

เปิดแบบฟอร์มฉบับนี้ — 249 บาท

สัญญาขายคอร์สออนไลน์

สัญญาขายคอร์สออนไลน์ไม่ต้องปิดอากรแสตมป์ เพราะเป็นการให้สิทธิเข้าถึงเนื้อหาที่มีลิขสิทธิ์ ไม่ใช่สัญญาจ้างทำของ สัญญาเช่า หรือตราสารอื่นในบัญชีอัตราอากรแสตมป์

ผู้ซื้อได้สิทธิใช้ ไม่ได้ได้ตัวงาน ผู้เป็นเจ้าของลิขสิทธิ์มีสิทธิแต่ผู้เดียวในการทำซ้ำ ดัดแปลง และเผยแพร่ต่อสาธารณชน และอนุญาตให้ผู้อื่นใช้สิทธินั้นได้ตาม พ.ร.บ.ลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 มาตรา 15 ข้อ 3 จึงให้ผู้ซื้อเข้าเรียนเพื่อตนเองและห้ามแบ่งบัญชี ทำซ้ำ หรือขายต่อ

เปิดแบบฟอร์มฉบับนี้ — 249 บาท

สัญญาสมาชิกแบบ Subscription

ข้อ 7.1 เขียนไว้ชัดว่าโพสต์ ความคิดเห็น หรือผลงานที่สมาชิกสร้างในชุมชนยังเป็นลิขสิทธิ์ของสมาชิกตาม พ.ร.บ.ลิขสิทธิ์ พ.ศ. 2537 มาตรา 8 ผู้ให้บริการได้เพียงสิทธิใช้เท่าที่จำเป็นต่อการให้บริการ ไม่ใช่เจ้าของ ข้อสัญญาที่เขียนว่า "เนื้อหาทั้งหมดที่โพสต์เป็นของแพลตฟอร์ม" โดยไม่จำกัดขอบเขต เสี่ยงเป็นข้อสัญญาที่ไม่เป็นธรรมและอาจถูกตีความว่าขัดต่อสิทธิของผู้สร้างสรรค์

เปิดแบบฟอร์มฉบับนี้ — 249 บาท

สัญญาจ้างสอนออนไลน์

ข้อ 5.1 ไม่รับประกันผลคะแนน เพราะผลขึ้นกับตัวผู้เรียน ผู้สอนที่โฆษณาว่ารับรองผลแต่เขียนในสัญญาว่าไม่รับประกัน อาจถูกอ้างเรื่องการโฆษณาที่ไม่ตรงความจริงได้ ผู้สอนควรโฆษณาให้สอดคล้องกับสัญญา ผู้ที่ผิดนัดชำระเงินต้องเสียดอกเบี้ยตาม ป.พ.พ. มาตรา 224 เอกสารประกอบการสอนเป็นลิขสิทธิ์ของผู้สอน

เปิดแบบฟอร์มฉบับนี้ — 249 บาท

อีก 23 ฉบับที่มีหัวข้อนี้

• สัญญาซื้อขายเพจหรือช่องออนไลน์
• สัญญาฝึกงานแบบมีค่าตอบแทน
• สัญญาอนุญาตให้ใช้ภาพถ่าย
• สัญญาจ้างถ่ายภาพและวิดีโอ
• สัญญาจ้างผลิต Podcast
• สัญญาตรวจสอบสินค้าก่อนส่งมอบ
• สัญญาว่าจ้างทำงาน (ทดลองงาน)
• สัญญาจ้างที่ปรึกษารายโครงการ
• สัญญาจ้างทำ Prompt และระบบ AI Workflow
• สัญญาจ้างทำวิจัย — ทั่วไป (บริษัท/นักวิจัยอิสระ)
• สัญญาจ้างจัดงานสัมมนา
• สัญญาจ้างทำ SEO GEO AEO
• สัญญารับดูแล Server และ Cloud
• สัญญาจ้างดูแล Social Media
• สัญญาจ้างพัฒนาซอฟต์แวร์ / ระบบสารสนเทศ
• สัญญาอนุญาตใช้ซอฟต์แวร์
• สัญญาจ้างแปลข้อความ (แปลหนังสือหรือบทความเพื่อจัดพิมพ์)
• สัญญาจ้างวิทยากรหรือจัดอบรมภายในองค์กร
• สัญญาจ้างแปลภาษา (เอกสารธุรกิจและเว็บไซต์)
• สัญญาจ้าง UGC Creator
• สัญญาจ้างตัดต่อวิดีโอ
• สัญญาจ้างทำเว็บไซต์ (รวมโดเมนและโฮสติ้ง)
• สัญญารับบริหารช่อง YouTube

เรียบเรียงจากคำอธิบายท้ายสัญญาที่ยกร่างและตรวจทานโดย ภูวรา ครอบตะคุ ทนายความ (ใบอนุญาต 477/2558) · เนติบัณฑิตไทย · น.ม. กฎหมายทรัพย์สินทางปัญญาและสารสนเทศ — การเลือกประเด็น การจัดหมวด และคำอธิบายในบทความนี้เป็นงานอันมีลิขสิทธิ์ของผู้เขียน ส่วนตัวบทกฎหมายที่ยกมาไม่มีลิขสิทธิ์และตรวจกับราชกิจจานุเบกษาได้เสมอ · ทะเบียนบทความ OKC-42982D · หากนำไปใช้ต่อ โปรดระบุชื่อผู้เขียนและลิงก์ต้นฉบับ